|
Konstal N+ND
602+456
Po wojennych zniszczeniach, zaistniała potrzeba szybkiego uzupełnienia braków taborowych polskich przedsiębiorstw tramwajowych. Wyprodukowanie nowoczesnego tramwaju, wyłącznie siłami krajowego przemysłu nie było wówczas możliwe, dlatego zdecydowano się skopiować konstrukcję prostego i łatwego, zarówno w produkcji jak i eksploatacji, niemieckiego tramwaju wojennego KSW. Pierwsze wagony silnikowe, określone jako "normalizowane" (stąd, do dziś stosowany w oznaczeniach konstrukcyjnych polskich tramwajów, symbol N) wyprodukowano w Chorzowie, w 1949 roku. W latach 70. wagony generacji N poddano modernizacji, wzorując się na prototypowym wagonie typu 4NJ. W jej ramach zlikwidowano drzwi z lewej strony pudła, usunięto zbędne stanowisko motorniczego, zmodyfikowano wygląd zewnętrzny, a także zainstalowano napędy drzwi itp. Zmodyfikowane w ten sposób wagony eksploatowane były w Poznaniu do końca 1992 roku. Do celów muzealnych pozostawione zostały m.in. dwa wagony, o numerach 602 (silnikowy) oraz 456 (doczepny). Oba wagony zostały kilka lat temu wyremontowane i nadano im wygląd z okresu tuż po modernizacji.
Ilość miejsc siedzących: 27 (wagon silnikowy 15 + wagon doczepny 12)
Maksymalna ilość osób: ok. 50 osób
Nagłośnienie: wewnętrzne w obu wagonach (radio CD + mikrofon) i zewnętrzne (radio CD + mikrofon)
Konstal 102N
1
Na bazie konstrukcji, przeznaczonego dla Warszawy, tramwaju typu 13N, opracowany został wariant uproszczony tego tramwaju, przeznaczony do eksploatacji w pozostałych miastach. Wagon typu 102N był dwuczłonowy i posiadał zmienioną stylistykę czoła, a także układ elektryczny z rozrządem bezpośrednim i nastawnikiem ręcznym. Ze względu na stwierdzone mankamenty, wyprodukowano tylko 42 "kanciaki". Do Poznania, w 1970 roku, trafiło osiem z nich. Ostatni wagon (nr 5) zakończył służbę w 2004 roku. Do celów muzealnych zachowany został wagon o numerze 1, który po przeprowadzonym remoncie, odzyskał wygląd zbliżony do początkowego okresu służby.
Ilość miejsc siedzących: 32
Maksymalna ilość osób: ok. 60 osób
Nagłośnienie: wewnętrzne (radio CD + mikrofon)
Konstal 102Na
71
Wagon o numerze bocznym 71 był ostatnim liniowo eksploatowanym wozem generacji 102N. Tramwaj ten eksploatowany był liniowo aż do roku 2006. W ostatnich miesiącach eksploatacji kursował w malowaniu kremowo-zielonym - przemalowany z okazji 125-lecia komunikacji miejskiej.
Wagon trafił do remontu z którego powrócił w 2008 roku. Obecnie jest czynnym wagonem liniowym, stylizowanym na historyczny. Wagon posiada stałą obsługę motorniczych i przypisany jest do służby na konkretnej linii (w rozkładzie zimowym 2008/2009 jest 11/3 w dni robocze).
Ilość miejsc siedzących: 32
Maksymalna ilość osób: ok. 60 osób
Nagłośnienie: wewnętrzne (radio CD + mikrofon)
Konstal 105N
194+193
Pod koniec 1974 roku do produkcji wdrożono nowoczesny tramwaj typu 105N. Posiadał on układ elektryczny oparty o rozwiązania zastosowane w wagonach 13N, natomiast wyróżniał się nowoczesnym wyglądem, mocno przeszklonego i wzbogaconego o dodatkowe drzwi, pudła. Stał on się wówczas symbolem nowoczesności polskiej komunikacji miejskiej. W Poznaniu wagony tego typu od lat są modernizowane i przebudowywane, co spowodowało, że skład wagonów 194+193 jest jednym z ostatnich, którego wygląd i wyposażenie umożliwiły przywrócenie stanu fabrycznego.
Ilość miejsc siedzących: 40
Maksymalna ilość osób: ok. 80 osób
Nagłośnienie: wewnętrzne (radio CD + mikrofon)
Düwag GT8
685
Wagony GT8 dla przedsiębiorstwa Rheinbahn Düsseldorf zostały dostarczone na przełomie lat 60. i 70. Część wyprodukowano jako nowe, a część powstała jako uzupełnienie, dostarczonych wcześniej, wagonów GT6, o człon środkowy. Pierwsze tramwaje GT8 trafiły do Poznania pod koniec 1996 roku. Uratowały one sytuację taborową MPK, w sytuacji koniecznych kasacji wyeksploatowanych wagonów rodziny 102N/102Na, a równocześnie rychłego otwarcia trasy PST. Wagony swą wygodą i niezawodnością zyskały sobie duże uznanie zarówno poznaniaków, jak i pracowników MPK.
W lipcu 2008 roku wagon GT8 685 zyskał odnowione malowanie. To ostatni tramwaj w Poznaniu posiadający oryginalne malowanie przewoźnika z Duesseldorfu.
Ilość miejsc siedzących: 60
Maksymalna ilość osób: ok. 80 osób
Nagłośnienie: wewnętrzne (mikrofon przy stanowisku motorniczego)
|
| |
Jelcz RTO
1679
opis w przygotowaniu...
Ilość miejsc siedzących: w przygotowaniu...
Maksymalna ilość osób: ok. w przygotowaniu...
Nagłośnienie: w przygotowaniu...
DAF MB200
1934
opis w przygotowaniu...
Ilość miejsc siedzących: w przygotowaniu...
Maksymalna ilość osób: ok. w przygotowaniu...
Nagłośnienie: w przygotowaniu...
Jelcz PR110
1383
opis w przygotowaniu...
Ilość miejsc siedzących: w przygotowaniu...
Maksymalna ilość osób: w przygotowaniu...
Nagłośnienie: w przygotowaniu...
|
| |
Sanocka Fabryka Wagonów ND
436
Już wkrótce do składu N+ND 602+456 dołączy drugi wagon doczepny - ND 436. Obecnie wagon 436 przechodzi remont, prace prowadzone są przez spółkę Modertrans. Wagony typu ND wyprodukowane przez Sanocką Fabrykę Wagonów były pierwszymi wagonami generacji N dostarczonymi do Poznania. Osiem wozów doczepnych dotarło do naszego miasta w roku 1950.
Konstal 13N
115
Po doraźnym zaspokojeniu potrzeb krajowych przewoźników dostawami wagonów typu N i 4N, przystąpiono do realizacji programu produkcji tramwaju szybkobieżnego. Opracowana konstrukcja wzorowana była na czeskim tramwaju T1, zaś wyposażenie elektryczne na rozwiązaniach belgijskiej firmy ACEC. W latach 1959 - 1969 zbudowano łącznie 845 wagonów serii 13N, które prawie w komplecie trafiły do Warszawy (jedynie 4 sztuki pozostały na Śląsku) i tylko tu były i są do dziś eksploatowane. Wagony 13N były pierwszymi produkowanymi w Polsce tramwajami, wyposażonymi w rozrząd samoczynny oraz nożny nastawnik jazdy. Znajdujący się w Poznaniu egzemplarz, został pozyskany ze stolicy w 1998 roku (w wyniku wymiany za poznański wagon typu 102Na, nr 42). Pochodzi on z jednej, z wczesnych serii produkcyjnych, a podczas eksploatacji był poddawany modyfikacjom.
W marcu 2008 roku poznański wagon 13N 115 został odstawiony ze względu na zły stan techniczny.
Fuchs/Heidelberg KSW
158
Wagony typu KSW (Kriegsstrassenbahnwagen - Wojenny Wagon Tramwajowy) dostarczone zostały do Poznania w roku 1944. Prosta konstrukcja umożliwiała bezproblemową eksploatację także w okresie wojennych niedoborów części zamiennych, a szerokie jednoskrzydłowe drzwi umieszczone po obu stronach pudła ułatwiały szybką ewakuację pasażerów w momencie bombardowania. Ostatni zachowany wagon typu H o numerze 158 (ex 2033) czeka obecnie na remont, stojąc wraz z innymi zachowanymi wagonami na tyłach zajezdni Głogowska.
Wismar S2D
423
Zniszczenia drugiej wojny światowej sprawiły, że miasto Poznań nie dysponowało odpowiednią do potrzeb ilością taboru tramwajowego. Po wojnie podjęto decyzję o zakupie używanych wagonów ze Szczecina. Wśród 30 zakupionych wozów znalazły się m.in. wagony doczepne z wejściem pośrodku produkowane w fabrykach w Wismarze i Niesky. Wagon 423 (o szczecińskim numerze 502) odnaleziony został na działce w Suchym Lesie. Obecnie oczekuje remontu.
Carl Weyer
305
Historia Carl Weyerów w Poznaniu sięga roku 1904. Wtedy to do stolicy Wielkopolski dostarczono osiem pierwszych wagonów silnikowych z fabryki w Duesseldorfie. W 1905 roku do Poznania dotarło pięć pierwszych wagonów doczepnych - nieco krótszych od silnikowych (7,5 zamiast 8,7 metra) i wyposażonych w inne okna (prostokątne zamiast zakończonych łukowo). 14 z 32 sztuk doczepek zmontowano w Poznaniu - na terenie warsztatów PKE przy ul. Gajowej. Carl Weyery służyły mieszkańcom miasta przez ponad pół wieku. Ostatnie wagony doczepne zjechały z tras w 1960 roku. Wagon 305, wyprodukowany w 1905, odnaleziony został na działce w Fabianowie. Obecnie oczekuje remontu.
